Tijd is een factor, geen doel

 

Ik denk dat iedere tester het wel een keer heeft meegemaakt: het project waaraan je werkt moet opeens snel af. Liefst zo snel mogelijk. Vandaag is goed, gisteren was beter. Het gevolg laat zich raden: alles gaat in een noodtreinvaart. En bijna altijd zie je hetzelfde patroon terug: de tijd die zogenaamd is gewonnen in de ontwikkeling, verdwijnt genadeloos in het bugfixen.

En toch blijven we het doen.

Mijn reactie op tijdsdruk is daarom al jaren dezelfde, en die levert regelmatig fronsende wenkbrauwen op: hoe sneller iets moet, hoe langzamer ik test. Niet uit dwarsheid, maar uit ervaring. Want hoe harder een team gaat rennen, hoe sneller de kwaliteit onderuitgaat. Dat is geen mening, dat is een wetmatigheid.

Tegelijk ben ik ook niet naïef. Tijdsdruk bestaat. Soms is het onvermijdelijk. Soms zelfs terecht. Maar laten we stoppen met doen alsof “het moet snel” een volledige boodschap is. Dat is het niet. Het is hooguit de helft.

De andere helft wordt vaak bewust niet uitgesproken: hoeveel risico zijn we bereid te accepteren?
Zolang die vraag niet beantwoord is, betekent “snel” meestal: minder testen, minder nadenken, minder kwaliteit. En daar zou geen enkele tester tevreden mee moeten zijn.

Wat mij stoort, is dat snelheid zelden wordt gepresenteerd als een keuze. Het wordt gebracht als een natuurverschijnsel. Alsof we geen alternatieven hebben. Alsof morgen goed opleveren minder waardevol is dan vandaag half. Terwijl iedereen weet wat de uitkomst is: vandaag snel levert morgen gedoe op. En overmorgen frustratie.

Juist testers zouden hier harder in mogen zijn. Het is niet onze taak om blind mee te sprinten omdat de rest dat doet. Het is onze taak om zichtbaar te maken wat versnellen kost. Kwaliteit laat zich niet dwingen. Die laat zich alleen ruilen tegen stabiliteit, vertrouwen en uiteindelijk tijd.

Dus voordat we weer “even gas geven”, stel ik liever eerst een paar ongemakkelijke vragen. Versnellen we omdat het echt waarde toevoegt? Of alleen omdat iemand heeft geroepen dat het moet? En belangrijker: als dit misgaat, zijn we dan allemaal bereid de consequenties te dragen?

Want nee, we hoeven geen wedstrijd te winnen.
We proberen een goed product te leveren. En dat kost tijd. Altijd.