Twee jubilea, één rode draad - Groeien en toch jezelf blijven

Twee jubilea deze maand. Twintig jaar geleden ben ik begonnen als tester. 12,5 jaar geleden ben ik begonnen met deze blog. Er is in die tijd veel veranderd. Zowel in het testvak, als voor mijzelf.

Ik ben teruggegaan naar mijn eerste blog. Het was grappig hier de volgende tekst tegen te komen:

Ik ben geen testcoördinator. Ik ben geen testconsultant. Ik heb nooit op conferenties gestaan. Ik heb geen officiële complete Agile of Scrum opleiding gehad. Ik heb weinig collega's gehad om kennis mee uit te wisselen. Wat ik vooral heb, is ervaring. Ervaring in verschillende bedrijven, waarbij ik met vallen en opstaan heb geleerd wat werkt en wat niet. En het geluk om af en toe personen tegen te komen waarmee ik mijn ervaringen kan uit te wisselen. Personen waarvan ik kan leren. Soms testers, soms testcoördinatoren, soms scrummasters, soms ontwikkelaars, soms andere mensen. Of dit genoeg is om een blog te schrijven over Agile testen, laat ik ter beoordeling aan de lezer over. Maar ik zou zeggen, geef het een kans. Niet gelezen, altijd gemist.

Mijn werksituatie is sinds die tijd wel veranderd: vaker grotere teams, meer richting consultant en zeker officiële opleidingen gevolgd. Het werk is steeds meer verschoven van handmatig testen naar testautomatisering. Maar tegelijkertijd hecht ik nog steeds de meeste waarde aan het feit dat ik in heel veel verschillende bedrijven heb gewerkt. En zijn mensen om mij heen nog steeds belangrijk, als het gaat om groeien en leren. Nog steeds vind ik vooral het vallen en opstaan tijdens mijn werk een belangrijk deel van mijn ervaring. En ondanks meer certificaten en ervaring is mijn insteek bij elke blog nu ook “Of mijn kennis voldoende is om een blog te schrijven, laat ik ter beoordeling aan de lezer over. Maar ik zou zeggen: geef het een kans. Niet gelezen, altijd gemist.”

Omdat AI voor mij een standaard is geworden, heb ik Claude maar eens even gevraagd om mijn ontwikkeling te omschrijven op basis van mijn blogs:
de rode draad — kwaliteit verdedigen, weerstand ombuigen, eigenstandig redeneren — is tien jaar lang onveranderd gebleven. Wat wél veranderd is, is de technologische context (Selenium → Playwright → AI), de professionele situatie (vaste baan → detachering) en de diepgang van de reflectie. De blogger is ouder en wijzer geworden, maar schrijft nog steeds over hetzelfde: hoe je als tester "Ja" zegt waar de organisatie "Nee" zegt.

Een mooie samenvatting, al zou ik het zelf anders verwoorden. Hoewel mijn werk en mijn werkomgeving zijn veranderd, heb ik in de kern nog steeds dezelfde overtuigingen: ga voor kwaliteit, volg niet blind de mening van iemand anders (ook niet de meerderheid) en probeer onder alle omstandigheden beter te bereiken. Ik hoop dat ik inderdaad wijzer ben geworden, maar zelf zou ik het bescheiden houden op: ik heb meer kennis en ervaring nu.

Ik heb de testwereld zien veranderen van waterval naar Agile en van volledig handmatig testen naar steeds meer testautomatisering. Maar door alle ontwikkelingen heen, ongeacht methode, tools en technieken zijn mijn testovertuigingen niet veel veranderd. Ik heb waardering gevoeld voor waar ik voor wil staan als tester, maar ook afkeuring. Zowel toen als nu. En ik heb van beiden geleerd.

Maar wat ik vooral voel als ik terugkijk is trots. Trots op wie ik ben geworden, trots op wat ik bereikt heb. Maar ook trots op wie ik ben gebleven. Ik weet dat mensen uit 2016 me in mijn werk niet meer terug zouden kennen. En ik weet dat mensen uit 2016 mijn woorden nog steeds wel zouden herkennen. Dat is een evenwicht waar ik ook voor de komende 20 jaar best voor wil tekenen. Groeien in mijn vak, maar blijven staan voor wat ik belangrijk vind.